Taste·Asia

กือลาปิส

Kuih Lapis

พุดดิ้งแป้งข้าวเจ้านึ่งเป็นชั้น ๆ สลับสีชมพูและขาว — ของหวานชายามของชาวเปอรานากัน ลอกชั้นออกทีละชั้นด้วยนิ้ว หวานนวลและเหนียวอ่อน ๆ

เตรียม๒๐ นาที
ปรุง๑h
ที่
ความยากปานกลาง
peranakankuihsteamedlayeredtea time
กือลาปิส

วิธีทำ

  1. ผสมแป้งข้าวเจ้า แป้งมันสำปะหลัง แป้งข้าวโพด น้ำตาลและเกลือในชามใหญ่
  2. ในหม้อ อุ่นกะทิ น้ำและใบเตยด้วยไฟอ่อนจนเริ่มเป็นไอ ห้ามเดือด กะทิจะแตกมัน ทิ้งใบเตย
  3. ค่อย ๆ เทกะทิอุ่นลงในส่วนผสมแห้งพร้อมตี แป้งควรเนียนและข้นกว่าครีมข้าวเดียวเล็กน้อย กรองผ่านตะแกรงตาถี่
  4. แบ่งแป้งเป็นสองส่วนเท่ากัน คนน้ำเชื่อมกุหลาบหรือสีผสมอาหารแดงในส่วนหนึ่งให้สีชมพูเสมอกัน อีกส่วนทิ้งไว้ขาว
  5. ทาน้ำมันบาง ๆ ในแม่พิมพ์นึ่งสี่เหลี่ยมขนาด 18 เซนติเมตร ตั้งซึงน้ำเดือดแรง
  6. เทแป้งสีชมพูเป็นชั้นบาง (ประมาณ 100 มิลลิลิตร) ลงในแม่พิมพ์ นึ่ง 5 นาที ชั้นต้องเซตแต่ยังเปียกบนผิว เทแป้งสีขาว 100 มิลลิลิตรราดทับ นึ่ง 5 นาที สลับชั้นไปเรื่อย ๆ ทับชั้นก่อนหน้าและนึ่ง 5 นาทีต่อชั้นจนใช้แป้งทั้งสองสีหมด ผลลัพธ์สุดท้ายควรเป็น 9 ชั้นสลับสี พักให้เย็นสนิท (สำคัญ กือลาปิสอุ่น ๆ จะเหนียวเหลว) หั่นด้วยมีดทาน้ำมัน กินด้วยการลอกชั้นด้วยนิ้ว
บริบททางวัฒนธรรม

กือลาปิสคือของหวานเปอรานากัน (ญอนยา) เวอร์ชันลายชมพู-ขาวของมาเลเซียสะท้อนกือลาปิสอินโดนีเซียที่เทียบเคียงกัน (มักเป็นเขียว-ขาวจากใบเตย) กฎภาพคือทำมือ 9 ชั้นบาง สลับสี แต่ละชั้นนึ่งแยก พิธีกรรมการกินคือลอกทีละชั้นแทนที่จะกัดทะลุ เป็นประเพณีบ้านญอนยา โครงสร้างชั้นกลายเป็นความสุขของขนมแทนที่จะเป็นแค่การตกแต่ง คำว่ากือ (มาเลย์) และกุย (ฮกเกี้ยน) เทียบเคียงกัน การสะกดแสดงประเพณีครัวเรือนของพ่อครัว

เพิ่มเติมจาก มาเลเซีย