วิธีทำ
- ตีแป้งข้าวเจ้า แป้งมันสำปะหลังและเกลือกับน้ำใบเตยและน้ำเปล่า 300 มิลลิลิตรในหม้อก้นหนา ตั้งไฟกลางคนตลอด 5 นาทีจนแป้งข้นมากและล่อนข้างหม้อ
- บีบแป้งร้อนผ่านที่กรองหรือเครื่องกดเจ็นโดลลงในชามน้ำเย็น เส้นแป้งจะตกผ่านและเซตเป็นเส้นเจ็นโดล เครื่องกดทองเหลืองดั้งเดิมให้เนื้อสัมผัสปุ่มปม
- แช่เจ็นโดลในน้ำเย็นในตู้เย็นไว้จนกว่าจะใช้
- ทำน้ำเชื่อมกูลาเมลากา ใส่กูลาเมลากา น้ำตาลทราย น้ำและใบเตยลงในหม้อใบเล็ก เคี่ยว 8 นาทีจนน้ำตาลละลายและน้ำเชื่อมข้น พักให้เย็น ทิ้งใบเตย เวอร์ชันปีนังใช้กูลาเมลากาล้วน ๆ ไม่ค่อยใส่น้ำตาลทรายขาว เวอร์ชันอินโดนีเซียหวานกว่า
- อุ่นกะทิเบา ๆ พร้อมเกลือ ห้ามให้เดือด พักให้อุณหภูมิห้อง
- วิธีเสิร์ฟ ตักถั่วแดงพูน ๆ ลงในแก้วทรงสูงหรือชามปากกว้าง ใส่น้ำแข็งใสจนเต็มขอบ ราดน้ำเชื่อมกูลาเมลากา (ประมาณ 3 ช้อนโต๊ะ) เทกะทิเย็นเกือบท่วม โปะด้วยเจ็นโดลพูน ๆ เสิร์ฟพร้อมช้อนยาว กินด้วยการคนทุกอย่างเข้ากัน เจ็นโดล-กะทิ-น้ำเชื่อม-ถั่วคือสถาปัตย์
บริบททางวัฒนธรรม
เจ็นโดลปีนังคือของหวานเครื่องดื่มที่คนถ่ายรูปมากที่สุดของมาเลเซีย แผงเจ็นโดลปูเลาปีนังสีส้มในจอร์จทาวน์ โดยเฉพาะร้านเชนดูลแต้จิ๋วถนนปีนังที่โด่งดัง เปิดดำเนินการมาหลายทศวรรษ เวอร์ชันมาเลเซียใช้กูลาเมลากา (น้ำตาลปี๊บมาเลเซียที่มีความลึกควัน) แทนกูลาเมราห์อินโดนีเซีย ผลคือน้ำเชื่อมเข้มและซับซ้อนกว่า ถั่วแดงในเจ็นโดลปีนังต่อรองไม่ได้ บางภูมิภาคของมาเลเซียข้ามไป แต่ปีนังถือว่าเจ็นโดลที่ไม่มีอาซูกิคือไม่สมบูรณ์ จานนี้อร่อยที่สุดในความชื้นบ่ายปีนัง กินบนเก้าอี้พลาสติกบนทางเท้า
