วิธีทำ
- เริ่มจากนวดแป้งโดยผสมแป้งสาลีกับเกลือเข้าด้วยกัน ค่อย ๆ เทน้ำอุ่นลงไปทีละน้อยพร้อมนวดเป็นเวลา 8 นาทีจนกระทั่งแป้งเนียนเรียบและตึงเป็นก้อน คลุมพักไว้ 30 นาที
- ปรุงไส้โดยผสมเนื้อแกะบด หอมใหญ่ กระเทียม มันแกะหั่นเต๋า เกลือ พริกไทย และยี่หร่าเข้าด้วยกัน ค่อย ๆ เติมน้ำเย็นทีละน้อยพร้อมคนด้วยตะเกียบในทิศทางเดียวกันนาน 90 วินาที เทคนิคดึงน้ำเข้าเนื้อนี้จะทำให้บูซมีน้ำชุ่มฉ่ำเมื่อกัด
- นำแป้งที่พักแล้วมาคลึงให้เป็นเส้นยาว ตัดออกเป็น 24 ก้อน คลึงแต่ละก้อนเป็นแผ่นกลมบางเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 8 เซนติเมตร โดยให้ตรงกลางหนากว่าขอบเล็กน้อย
- วางไส้พูนช้อนโต๊ะลงตรงกลางแผ่นแป้ง จับจีบรอบ ๆ ขอบให้มาบรรจบกันที่ด้านบน ทำจีบประมาณ 8 ถึง 14 จีบ พร้อมเหลือช่องเปิดเล็ก ๆ ตรงกลางยอดเอาไว้ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของบูซมองโกล
- วางบูซลงในตะกร้านึ่งที่รองด้วยกระดาษไข เว้นระยะห่างระหว่างกัน นึ่งบนน้ำเดือดจัดเป็นเวลา 18 นาที จนกระทั่งแป้งสุกตึงและเนื้อข้างในสุกทั่ว
- ตักลงจาน รับประทานทันทีโดยใช้มือหยิบ กัดด้านข้างบูซก่อนเพื่อจิบน้ำซุปแกะร้อน ๆ จากในไส้ แล้วจึงกินส่วนที่เหลือ จิบคู่กับชานมเค็มมองโกเลียที่เรียกว่าซูเตยไช
บริบททางวัฒนธรรม
บูซคืออาหารประจำเทศกาลซากานซาร์ หรือปีใหม่จันทรคติของมองโกเลีย ครอบครัวจะปั้นบูซเป็นร้อย ๆ ลูกล่วงหน้าและแช่แข็งเก็บไว้กินตลอดสัปดาห์เทศกาล แต่ละบ้านมีเทคนิคจับจีบที่แตกต่างกัน บางบ้านจับ 14 จีบ บางบ้านบีบปิดสนิท ช่องเปิดเล็ก ๆ ที่ยอดมีหน้าที่ใช้งานจริง คือให้ไอน้ำระบายและน้ำซุปคงอยู่ข้างใน ชาวมองโกลจะใช้มือหยิบกินบูซเสมอ ไม่ใช้ตะเกียบ และการเสิร์ฟบูซเป็นกอง ๆ ให้แขกคือหัวใจของการต้อนรับในเทศกาลซากานซาร์
